Voor het eerst ooit dat ik dacht: ”ik stop ermee”.

For English click here.

Nooit eerder had ik dit gevoel… het enige wat ik nog dacht was ”ik kap ermee, ik wil naar huis en dit wil ik niet meer”. Meteen daarna zei ik mijn appartement in het Italiaanse Pienza in Toscane op. 

De dag voordien plaatste ik nog een filmpje op twitter van de schitterende omgeving bij zonsondergang, een dag later leek het alsof er iets in mij gebroken was. Ik wilde niet meer, en hier moet ik mee stoppen. Het bleef in mijn hoofd draaien, tot ik met tranen in mijn ogen in bed lag. Nooit eerder heb ik dit gehad, maar ik wilde weg, weg uit het prachtige Italië, weg uit die Italiaanse zon en weg uit dit trainingsgebied.

Eigenlijk had ik het perfect voor elkaar. Een week eerder deed ik mee aan de winter traithlon wereldbeker in het Italiaanse Asiago. Hierdoor kreeg ik als profsporter vrijstelling van de quarantaine regels in Italië voor inreizenden. Dit betekende ook dat ik na deze wedstrijd in Italië kon blijven om te trainen, hierop had ik besloten een appartement in Toscane te boeken en daar een groot trainingsblok af te werken. 

Dus in mijn eentje reisde ik steeds verder af naar het zuiden, de temperatuur ging omhoog en het landschap werd alsmaar mooier. Toch begon er iets aan mij te knagen, ik reed daar in mijn eentje over de snelweg, steeds verder weg van alles. Normaliter ben ik zo een 7-8 maanden per jaar onderweg, en altijd met groot plezier en motivatie, deze keer was ik onderweg omdat ik dacht dat ik dat moest doen. “Afgelopen winter was niet super dus ik moet en zal er alles aan doen om weer top te zijn” zat in mijn hoofd. Ik dacht dat het trainen in Italië beter zou gaan maar ik had één belangrijk aspect over het hoofd gezien.

Inmiddels ben ik al 7 jaar gecontracteerd sporter en staat vrijwel iedere dag in het teken van beter worden en is iedere volgende wedstrijd iets om naartoe te werken. Hierdoor heb ik nooit problemen gehad alles achter te laten en met oogkleppen op alles opzij te schuiven voor dat ene doel of die ene wedstrijd.

En daar lag ik dan in Italië, tranen in mijn ogen en geen enkel benul waarom ik alles achter mij had gelaten om in mijn eentje in Italië te gaan trainen. Voor het komende jaar is de agenda nog helemaal leeg maar toch zat ik daar in mijn eentje. Iedere dag kwam ik tussen 12:00-14:00 terug van trainen, dan iets eten, dan wachten tot het 18:00 is en weer wat eten, dan wachten tot het 22:00 is en slapen. Ik zag geen enkele zin om dit nog langer te doen en eigenlijk was ik doodongelukkig daar in mijn mooie appartement onder de zon.

Ik heb mijn eigen geluk altijd in mijn eigen handen gehouden tijdens mijn sportcarrière en daarin ook altijd mijn keuzes op gebaseerd. Ik fiets voor het plezier en ben een gelukkig mens dat ik er van kan rondkomen, maar nu was ik voor het eerst ongelukkig met wat ik deed. Ik geniet van de wedstrijden, het publiek en de trips samen met mijn mechanieker of met anderen. Het hele afgelopen seizoen reed ik in mijn eentje met mijn camper door Europa om er toch wat van te maken.  In dit rare seizoen heb ik er alles uitgehaald wat in mijn macht lag ook al moest ik alles alleen doen. Ik was immers die wielrenner, dus ik moest en zou er ook alles aan doen, ook al moest ik daarvoor heel Europa alleen af rijden. Altijd was er wel een doel dus dan ging ik er heen.

Situaties in mijn eigen hand houden is voor mij heel belangrijk, dus ik heb mijn appartement opgezegd en mijn tassen ingepakt. De volgende ochtend vroeg zette ik mijn fietsen in de auto en reed ik terug naar de plek waar ik mij echt thuis voel. Zwitserland is mijn tweede thuis en het voelt als mijn eerste, de dag nadat ik terug gekomen was heb ik bewust de fiets niet aangeraakt en stond ik van de eerste tot de laatste lift om de skis.

De dag erna zat ik weer op de fiets als een gelukkig mens, iedere dag vier, vijf of zes uur door de Zwitserse bergen. Terug bij de mensen die dicht bij mij staan, en niet meer alleen zijn zonder doel. Nog altijd iedere dag uren trainen, maar ‘s avonds aan de eettafel over andere dingen praten.

Topsport is een eenzaam bestaan, maar een topsporter heeft ook doelen nodig om naartoe te werken. Mijn doelen vielen weg en ineens voelde ik mij enorm eenzaam.

Inmiddels was ik al een hele tijd in Italië en had ik op het internet ook een beetje zitten zoeken op mooie oude Vespa’s. Om de komende periode zonder wedstrijden een beetje goed door te komen zag ik het wel zitten om een Vespa te restaureren om er vervolgens achter te kunnen trainen.

Omdat ik halsoverkop naar huis ben vertrokken, waagde ik op de weg terug een gok door een Italiaan op te bellen wiens Vespa ik online had zien staan, hopend dat de persoon aan de andere kant van de lijn een paar woorden Engels sprak. De telefoon werd, nadat deze vaak was overgegaan, opgenomen met de woorden ”Pronto”, deze man had dus haast maar ik dacht wellicht wil hij die Vespa ook wel snel verkopen. Na korte conversatie in Engels, Italiaans, Duits, Fries en Nederlands was het duidelijk dat ik voor de Vespa belde en vroeg of hij over twee uurtjes thuis was. 

Hij was thuis, en ik nam de gok, nam de eerste de beste afslag op de snelweg en reed nog eens zo een twee uur extra om bij deze Vespa te gaan kijken. Hopend dat de Vespa eruit zag als op de foto’s online en het natuurlijk dat die het deed.

Het is een mirakel hoe ik ooit een Vespa in een Renault Kangoo heb gekregen waar al drie fietsen, vier sets skis, twee grote sporttassen, zo een 5 bigshoppers, een gereedschapskist, een bak reserve onderdelen, ski wax materiaal, en nog eens zo een 12 paar schoenen voor verschillende activiteiten in zaten. 

Als ik weer terug bij mijn eigen woning ben zal er nog het nodige aan gesleuteld moeten worden, de Vespa loopt op dit moment 120 en zo komt die natuurlijk nooit door de keuring om een Duits kenteken aan te vragen.

Met de auto hangend in de achtervering reed ik weer richting de Alpen, toen ik bij Como over de grens was en weer terug in Zwitserland was het nog zo een drie uur tot ik weer thuis was. Uiteindelijk ben ik zo een 14 uur onderweg geweest maar kwam ik terug in mijn tweede thuis in Bern, een Vespa achterin de Kangoo en met mijn hoofd alweer fietsend door de Zwitserse bergen.

 

Het leven van een sporter is niet altijd zo mooi alsof het lijkt, dus dan maar een Italiaanse Vespa mee naar huis.

 

Groet Gosse

 

Ps. mocht er alsnog eventuele twijfel bestaan: ik stop zeker niet met wielrennen, enkel met deze trainingsstage in Italië ben ik gestopt! In Zwitserland train ik nu hard verder.

Hopelijk ga ik hier nog heel veel plezier aan beleven en kom ik er met een paar snelle benen achter vandaan!